خوبید؟خوشید؟خوش می گذره؟نماز و روزه هاتون قبول.

آنقدر شرمنده محبت ها و الطاف شما عزیزانم هستم که واقعاْ نمی دونم چی بگم.

خیلی بیمعرفت و تنبل شدم ، خودم هم قبول دارم.به خدا دلم برای تک تکتون تنگ شده

بود.توی این ماه مبارکی واقعاْ گرفتار بودم.همه کارهام با هم قاطی شده بود.ولی باور کنید

که دیشب اصلاْ از عذاب وجدان خوابم نمی برد.وحدانم به خاطر این که چرا به شماها سر

نمیزنم دچار درد شده بود.خدا وکیلی راست میگم.

چند روزیه خیلی دلم گرفته.یه سری اتفاقاتی افتاد که خیلی تحت فشارم گذاشت.

نمی دونم چرا هروقت میام به کسانی که برام نظر دادن سربزنم حداقل یه پیام

خداحافظی هست.درسته که ما اکثراْ همدیگر رو ندیدیم ولی یه جورایی به هم وابسته

شدیم.البته بیشتر عادته تا وابستگی.البته این نظر منه.با این حال اگر یه روزی به وبلاگ

همدیگه سربزنیم و آخرین پست ارسال شده بشاه یه جورایی ناراحت میشیم.خدایی

باید قدر همدیگر رو بدونیم.یه روزایی حسرت همین روزا رو می خوریم.وا... به تک تکتون

ارادت دارم.همتون عین خواهر برادرای خودم می مونید.باور کنید به داشتن دوستای

واقعاْ گلی مثل شما به خودم می بالم و افتخار می کنم.

از این ها گذشته در آستانه عید بزرگی قرار داریم.عیدی که خیلی از کشورهای اسلامی

چند روز تعطیل هستند.من هم پیشاپیش این عید رو به شما دوستان گلم و تمام مسلمانان

دنیا تبریک میگم.من هم به همین مناسبت قول میدم زود به زود اپ کنم و به شما سربزنم.

قربون همتون برم.منتظر نظرهای گرمتون هم هستم.تا بعد