خوبید همگی؟

ممنون که با نظرای زیباتون ابراز لطف می کنید و من رو شر منده خودتون می کنید.

باید به اون دسته از دوستانی که هی بطف می کنند و از نتیجه امتحان واحد تابستون

من می پرسن باید بگم به کوری چشم اون استادایی که من رو تو همین درس با

کمال وقاهت انداختن پاس کردددددددددددددددم.

آقا دمم گرم.دم استاد گرم و دست همه دوستایی که با برگزاری مراسم ۲آ و نظرهای

نجومیشون منو در گذراندن این درس یاری کردن صمیمانه سپاس گذارم.

امروز هم براتون یه نامه دیگه دارم باز هم از همون کتاب.امیدوارم خوشتون بیاد.

*********************************************************

ای عزیز!

انسان آهسته آهسته عقب نشینی می کند.

هیچ کس یکباره معتاد نمی شود.

یکباره سقوط نمی کند

یکباره وا نمی دهد

یکباره خسته نمی شود٬ رنگ عوض نمی کند٬ تبدیل نمی شود و از دست نمی رود.

زندگی بسیار آهسته از شکل می افتد

و تکرار و خستگی ٬ بسیار موذیانه و پاورچین رخنه می کند.

باید بسیار هوشیار باشیم و نخستین تلنگرها را به موقع و حتی قبل از آن که ضربه

فرود آید ٬ احساس کنیم.

هرگز نباید آن روزی برسد که ما صبحی را با سلام محبتانه آغاز نکنیم.

خستگی نباید بهانه ای شود برای آن که کاری را که درست می دانیم ٬ را رها کنیم

و انجامش را مختصری به تاخیر بی اندازیم.

قدم اول را اگر به سوی حذف چیزهای خوب برداریم ٬ شک مکن که قدم های بعدی را

شتابان بر خواهیم داشت.

ما باید تا آخرین روز زندگی مان - که این گونه به دشواری برپا نگهش داشته ایم - تازه

بمانیم.

به خدا قسم که ای حق ماست.