پنجه می سایم بر پنجره ها٬

من دچار خفقانم٬خفقان!

من به تنگ آمده ام از همه چیز

بگذارید هواری بزنم:

                       آی..........................!

با شما هستم!

                       این درها را باز کنید...!

من٬ به دنبال فضایی می گردم٬

لب بامی٬

          سر کوهی٬

                       دل صحرایی ... ٬

که در آن جا نفسی تازه کنم

آه...

می خواهم فریاد بلندی بکشم٬

که صدایم به شما هم برسد!

من٬ به فریاد٬

همانند کسی

که نیازی به تنفس دارد٬

مشت می کوبد بر در٬

پنجه میساید بر پنجره ها٬

محتاجم!

من هوارم را سر خواهم داد!

چاره درد مرا باید این داد کند٬

از شما٬

          خفته چند٬

چه کسی می آید با من فریاد کند؟

آیا پول شما آنقدر ارزش دارد

که با آن گناهانتان را بخرید؟

فکر می کنید واقعاْ ارزشش را دارد؟

من فکر می کنم هنگامی که ناقوس مرگ به صدا درآید

خواهید فهمید که همه پول هایی که اندوخته اید

نمی تواند روح شما را باز خرد

                                   (قسمتی از ترانه از پایان جنگ.سروده باب دیلن)

اگر کليد قلبي رو نداري اونو قفل نکن

به چشمان کسي نگاه نکن اگه دروغ خواهي گفت

به کسي سلامي نده اگه خداحافظي در پيش است

دست کسي را نگير اگر رها خواهي کرد

به کسي نگو دوستت دارم اگر ديگري در فکرت هست

دلم گرفته است به ایوان می روم

و انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم٬

کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد٬

پرواز را به خاطر بسپار...

                             پرنده مردنی ست!!!

            اما گريه به من نياموخت كه چگونه زندگي كنم.

تو نيز به من آموختي چگونه دوستت بدارم

          اما به من نياموختی كه چگونه تو رو فراموش كنم.