هنگامي كه

                حياط از زمزمه لبريز است٬

و زمين

         آسمان را

                     در آغوش فشرده٬

و گل ها و كودكان

                      ناگزير از شاد زيستن اند٬

دشنامي

            به دشمن كامي خويش

                                         مي فرستم٬

جز به لغت

             سزاوار نيستم ....

برگرد!

برگرد تا سكوتم

                   با زمين غمگين

                                      به سخن آيد

و قهرم

       با آسمان سهمگين

                                به آشتي بيانجامد.

برگرد !

                              سراغ تو را از خدا مي‌گرفتم.

و گر سنگ بودم٬ به هر جا كه بودي٬

                             سر رهگذار تو٬ جا مي‌گرفتم.

اگر ماه بودي به صد ناز ـ شايد ـ

                            شبي بر لب بام من مي‌نشستي.

وگر سنگ بودي٬ به هر جا كه بودم٬

                           مرا مي‌شكستي٬ مرا مي‌شكستي!

                                                                    (فريدون مشيري)

کاري نکنيم که روزي حتي خودمان هم باور نکنيم که داريم دروغ ميگوييم

                                                                       آن هم به خودمان ٬

و کاري نکنيم که روزي به خدا هم دروغ بگوييم٬

 و اي کاش روزي مردم با صداقتي همچون صداقت چشمهاشان

                                                                          با هم سخن بگويند ٬ 

 و بدانيد اينها دروغهايي بود که من به خودم گقتم.

خداحافظ!

چیزی تازه اگر یافتید٬

بر این دو اضافه کنید

تا بل

باز شود این در گم شده بر دیوار...

       به آنانکه دوست میداری بیاموز که

                                                 عشق

                                                    از زندگی کردن بهتر است.

      و به آنانکه دوست تر میداری بچشان که

                                             دوست داشتن

                                                          از عشق برتر.

                                                   (دکتر علی شریعتی)

برای من ای مهربان چراغ بیاور

                              و یک دریچه

که از آن به ازدحام کوچه خوشبختی بنگرم.