سنگ ها افسرده است.

رود می نالد.

جغد می خواند.

غم بیامیخته با رنگ غروب.

می تراود ز لبم قصهء سرد:

                     دلم افسرده در این تنگ غروب.

و صدای پای مرگ که می آید...

دیگر چیزی را نمی شنوم!!

           ولی از زندگی دوباره میترسم!

دین را دوست دارم٬

          ولی از کشیش ها میترسم!

قانون را دوست دارم٬

         ولی از پاسبان ها میترسم!

عشق را دوست دارم٬

         ولی از زن ها میترسم!

کودکان را دوست دارم٬

         ولی از آینه میترسم!

سلام را دوست دارم٬

         ولی از زبانم میترسم!

                               من میترسم٬پس هستم!

این چنین می گذرد روز و روزگار من !

من روز را دوست دارم٬

       ولی از روزگار میترسم!!!!

                راه دوری است و پایی خسته.

                                تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم٬ تنها٬ از جاده عبور:

             دور ماندند ز من آدم ها.

                              سایه ای از سر دیوار گذشت٬

                                                غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی و این ویرانی

            بی خبر آمد تا با دل من

                          قصه ها باز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

           اندکی صبر٬ سحر نزدیک است.

                         هردم این بانگ برآرم از دل:

                                         وای٬ این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

              قطره ای کو که به دریا ریزم؟

                             صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

               دیگران را هم غم هست به دل٬

                              غم من٬ لیک٬ غمی غمناک است.